راهنمای جامع برای تجار و حقوقدانان
🔍 آیا میدانید بیش از ۶۰% اختلافات در قراردادهای بینالمللی ناشی از عدم توجه به تفاوتهای بنیادین با قراردادهای داخلی است؟ در این مقاله به ۵ تفاوت حیاتی میپردازیم که هر فعال تجاری باید بداند:
۱. قانون حاکم و صلاحیت قضایی (تفاوت اصلی)
– قراردادهای داخلی: تابع قوانین ملی
– قراردادهای بینالمللی: نیاز به تصریح قانون حاکم (مثلاً حقوق انگلستان یا UNCITRAL)
۲. زبان و ترجمه قرارداد
– در قراردادهای بینالمللی:
• تعیین زبان اصلی قرارداد الزامی است
• نسخههای مختلف زبانی ممکن است اعتبار متفاوت داشته باشند
۳. واحد پول و ریسک ارزی
– در قراردادهای داخلی: معمولاً با پول ملی
– در قراردادهای بینالمللی:
• نیاز به تعیین ارز پایه (USD، EUR)
• درج شروط تعدیل نرخ ارز
۴. شرایط فورس ماژور (قوه قاهره)
– قراردادهای بینالمللی نیاز به تعریف گستردهتری دارند:
• تحریمها
• محدودیتهای نقل و انتقال ارز
• تغییرات مهم سیاسی
۵. مکانیسم حل اختلاف
– داخلی: معمولاً دادگاههای ملی
– بینالمللی:
• ترجیح داوری بینالمللی (ICC، LCIA)
• تعیین محل داوری (پاریس، دوبی، سنگاپور)
📌 مثال کاربردی: شرکت ایرانی “الف” در قرارداد داخلی خود شرط داوری را ذکر نکرده بود، اما در قرارداد بینالمللی با شرکت آلمانی، داوری ICC پاریس را انتخاب کرد که از یک پرونده پیچیده ۲ ساله جلوگیری شد.
💡 راهکار حرفهای: همیشه از الگوهای قرارداد داخلی برای مبادلات بینالمللی استفاده نکنید!
